Miło zobaczyć znajoma mordkę (swoją) na filmiku prezentującym stoisko stowarzyszenia CTA: Closer to Asia - przygotowanym z myślą o krakowskich targach Level_01. Sama impreza niespecjalnie mnie oczarowała, bo zawiódł tutaj przed wszystkim brak medialnego rozgłosu i zbyt późne oplakatowanie miasta (a raczej jego niewielkiej części), co spowodowało nikłe zainteresowanie imprezą i małą liczbę odwiedzających. Bardzo pozytywne wrażenie na mnie zrobiło za to wspomniane miejsce, gdzie każdy miłośnik kultury azjatyckiej oraz osoby nie mające z nią za wiele do czynienia mógł doświadczyć kawałka orientu w hali targowej.

Logo stowarzyszenia Closer to Asia (link: TU)

Stowarzyszenie CTA - Closer to Asia to stowarzyszenie, łączące tych, których pasją są kraje azjatyckie - z misją zbliżania krajów Azji i Europy. Ludzie ze stowarzyszenia okazali się być sympatycznymi partnerami do rozmowy i ochoczo zachęcali osoby trzecie do wzięcia udziału w jednym z przygotowanych warsztatów. Wśród atrakcji znalazło się m.in. malowanie znaków kanji (w tym kaligrafowanie swojego imienia z pomocą sympatycznej Chinki Jian XiaoXiao) oraz składanie origami - zapewne w myśl zasady mówiącej, że zrobienie 1000 żurawi przynosi szczęście. Dobra magia zadziałała, bo wyszło bardzo sympatycznie i ciesze się, że miałem okazję spędzić czas w towarzystwie osób, które podobnie jak ja sympatyzują z dalekowschodnią kulturą.

Miałem również swoje pięć minut sławy. HA! Postanowiłem wykorzystać pustą przestrzeń w jednym ze stoisk na targach i zorganizowałem swój pierwszy w życiu wernisaż prac! A że moich znaczków się namnożyło na dobrych 20 stron, to przypadkowi ludzie mogli sobie popatrzeć na powołane przeze mnie do życia pseudo azjatyckie koślawce. Sieć jednak została zarzucona i pewien sympatyczny pan w średnim wieku odwiedził moją “galerię” i zafascynowany zaczął oglądać rysunki, a następnie kilka z nich złożył i schował do teczki (L0L). Rozbawiło to moich znajomych, którzy podeszli do pana i wyjaśnili, że jestem autorem (paskudy wstrętne!). Pan rzucił się na mnie z żarliwością doświadczonego guru z sekty i zbombardował mnie miłością, zadając masę pytań na temat kanji. Zachowując zimną krew odtransportowałem pana do stoiska CTA, gdzie otrzymał profesjonalną pomoc.

“A tak sobie pacnąłem. Tu kreska, tam kreska. Nigdzie się nie uczyłem, głosy rozbrzmiewające w głowie powiedziały mi jak pokierować ręką.”

* - było nudno, a czekając na warszawskiego brata kończącego swój turniej w Halo trzeba było sobie zając jakoś czas

Zachęcam do obejrzenia filmiku z targów Level_01, gdzie można zobaczyć niżej podpisanego w trakcie powtórek znaków kanji z ostatnich lekcji oraz szczerych, choć nadal nieudolnych prób poznania tajników kaligrafii (2 minuta & 2:54). Wychodziło trochę koślawo, ale jak na pierwszy raz myślę, że nie dałem plamy (nie licząc zaplamionych od tuszu palców). Pozostaje czekać na Level_02.

Kwestia motywacji do nauki jest dla każdego ucznia wielkim wyzwaniem. Jedną z recept na niechęć do przyswajania wiedzy mogą być gry wideo, oferujące całą gamę narzędzi motywujących do wytężonej pracy umysłowej. Wyniki, przechodzenie do następnych poziomów, nagrody za osiągnięcia - wszystko to sprawia, że proces poznawania wiedzy staje się przyjemniejszy, niż kiedykolwiek!

Miło jest łączyć przyjemne z pożytecznym, na przykład robić coś przyjemnego, a przy okazji czerpać z tego korzyści intelektualne. Z nadzieją spoglądam więc na rosnącą popularność gier wideo z gatunku edutainment. Udowadniają one, że elektroniczna rozrywka niekoniecznie musi stanowić bezmyślną zabawę, bo już w dzisiejszych czasach stanowi ona wspaniałe narzędzie do edukacji. Zachęciło mnie to do napisania artykułu, po przeczytaniu którego każdy rodzic przemyśli jeszcze raz, czy elektroniczna rozrywka jest bezwartościową stratą czasu! Nigdy nie dałem się ponieść idei “telewizji edukacyjnej”, bo jakoś oglądanie programów przyrodniczych na temat życia seksualnego pingwinów, czy patrzenie na szmaciane laleczki uczące alfabetu to czynność pasywna, niewiele różniąca się od bezmyślnego siedzenia przed telewizorem. Dzieciaki w dzisiejszych czasach chcą, by nauka podawana była niczym łatwa w przyrządzeniu potrawa z mikrofalówki. Nowy trend może sprawić, że elektroniczna rozrywka na nowo zdefiniuje obraz współczesnej edukacji. “Gry uczą nas takich ważnych w dzisiejszych czasach umiejętności, jak analityczne myślenie, praca drużynowa, rozwiązywanie problemów, podzielność uwagi” - stwierdza Ben Sawyer z organizacji Serious Games Initiative (grupa próbująca znaleźć nowe sposoby zastosowania gier wideo w medycynie oraz edukacji).

Słowo edutainment jak łatwo można zauważyć utworzono z połączenia dwóch wyrazów: educational (edukacyjna) oraz entertainment (rozrywka). “Edukacyjna rozrywka” jest więc formą rozrywki, która ma nie tylko bawić, ale też uczyć. Nie jest to bynajmniej nic nowego na rynku, gdyż podobne gry powstają od wielu lat - zwykle oparte na licencjach znanych programów telewizyjnych (Ulica Sezamkowa), bajek (Smerfy), komiksów (Spider Man), czy filmów (animacje Walta Disneya). Pod słowem tym kryje się zupełnie nowy gatunek rozrywki oraz gier wideo, stworzony w określonym celu - by uczyć przez zabawę. Wielu współczesnych nauczycieli zauważyło, że korzystanie z nowoczesnych pomocy naukowych pomaga podczas lekcji, dlatego wprowadziło do klasy szkolnej takie formy rozrywki, jak programy telewizyjne, gry wideo, filmy, czy muzykę. Ta idea jest błyskotliwa, gdyż nie ma chyba lepszego środowiska nauki, niż tętniąca medialną aktywnością klasa. Celem tych innowacji jest stworzenie bazy dla lepszej i bardziej efektywnej nauki oraz szybszego przyswajania nowych informacji. Gry edutainment często pomagają przyswoić jeden, konkretny temat, albo nastawione są na stworzenie odpowiednich postaw - pokazując właściwe wzorce zachowań. W USA przykładowo obecnie przykłada się szczególną wagę do tworzenia programów edukacyjnych, przybliżających takie tematy, jak nadużywanie narkotyków, ciąże nastolatków, HIV, czy profilaktyka leczenia raka. Gry mają w sobie tą niezwykłą cechę, że często sprawiają, że wysiłek intelektualny nie jest odbierany jak praca. W znakomity sposób nie tylko bawią, ale i równocześnie uczą nowych rzeczy.

Najmłodsi uwielbiają gry wideo, więc przystosowanie ich do celów edukacji pozwoli na stworzenie skutecznych, nowych metod edukacji.

Coraz częściej naukowcy stwierdzają, że gry wideo powinny stanowić część nowoczesnej edukacji w szkołach, gdyż wiele z nich daje określone korzyści. Badania przeprowadzane w Anglii (na zlecenie Departamentu Edukacji) wykazały, że gry symulacyjne takie jak Sim City, czy Theme Park (obie ostatnio dostępne na konsoli Nintendo DS) gdzie gracz korzysta ze strategicznego myślenia, planuje, działa, podejmuje ważne dla rozwoju społeczności decyzję rozwijają inteligencje. Rodzice i nauczyciele 700 dzieci (w wielki od 7-16 lat) biorących udział w eksperymentach stwierdzili, że u ich dzieci nastąpiła spora poprawa umiejętności matematycznych. Co ciekawe, dzieciaki wyraźnie miały dużo większą ochotę do grania w gronie rówieśników (w parach lub małych grupkach), niż samotnego ślęczenia przed szklanym ekranem. Grupa naukowców (przyjęli oni nazwę TEEM, co oznacza “nauczycieli oceniających edukacyjną wartość mediów”) pod przewodnictwem profesor Angeli McFarlane stwierdziła w podsumowaniu badań, że branża elektronicznej rozrywki ma bardzo wiele do zaoferowania w kwestii rozwijających psychikę dziecka scenariuszy, które angażowały dzieci pod względem intelektualnym. “Gry przygodowe oraz symulacyjne dają sporo korzyści - są skomplikowane i stwarzają odpowiednie warunki dla dziecka, by przyswoiło sobie ważną umiejętność” - stwierdza profesor McFarlaine. “Nie zamierzamy jednak bronić gier arcade oraz wszelkiego typu strzelanin, niosących za sobą negatywne wzorce”. Federacja Amerykańskich Naukowców stwierdziła z kolei, że gry dostarczają młodym ludziom umiejętności użytecznych na rynku pracy - logicznej dedukcji, wypełniania określonych zadań, dobrej motywacji, nastawienia na osiągnięcie zamierzonych celów.

Brain Age: aplikacja, która pozwala na ćwiczenie swojego umysłu za sprawa różnych logicznych łamigłówek.

Jednym z przykładów wykorzystania gier w procesie edukacji jest choćby wprowadzenie gry Buzz!: The School’s Quiz do niektórych sal lekcyjnych na terenie Wielkiej Brytanii. Znany quiz w nowej wersji wyposażony jest w ponad 5000 naukowych pytań z różnych dziedzin wiedzy ogólnej i znalazł świetne zastosowanie w klasie szkolnej dzięki trybowi co-op. Z kolei w postępowej Japonii fakt rozwoju gier edukacyjnych i ich zastosowanie nie uszedł uwadze pedagogów - w szkole średniej Yawata High w Osace wprowadzono 10 minutowe sesje z wykorzystaniem konsoli Nintendo DS podczas nauki języka angielskiego. Trudno nie wspomnieć o równie ważnej co zwykła nauka edukacji fizycznej. Jak donosi nauczyciel WF ze szkoły podstawowej South Middle School dzieciaki z krzykiem podniecenia przyjęły do wiadomości, że na ich zajęciach lekcyjnych wykorzystywane będą automaty do gry Dance Dance Revolution - najnowszą broń Stanów Zjednoczonych w walce z wszechobecną otyłością. Z kolei w Birmingham (Wielka Brytania) konsola PSP jest wykorzystywana do prezentacji multimedialnych, w tym zdjęć, filmów oraz odtwarzania podcastów (forma audycji radiowej, do odsłuchiwania za pomocą mp3 playera). Niestety nadal gry edukacyjne znajdują sporo przeszkód w uzyskaniu należnej im popularności z powodu stosunku ludzi do tego medium. Szkoły podstawowe, licea, uczelnie wyższe nadal pozostają negatywnie nastawione w większości przypadków do kwestii wykorzystania gier i ich wartości merytorycznej. Branża elektronicznej rozrywki raczej unikała do tej pory tematu edukacji z pomocą konsol, ale czasy się zmieniają i firmy szukają nowych rynków zbytu. Środowisko sali szkolnej wydaje się więc być idealnym miejscem zbytu dla nowej generacji tytułów. Podobnego zdania jest Doug Lowenstein, prezes Enetertainment Software Association, który stwierdza: “Zdrowy rozsądek podpowiada nam, że rozrywka tak popularna i powszechna ma potencjał wykraczający poza domowe salony. Twórcy byli by chyba szaleni, jeśli nie próbowaliby wykorzystać pomysłu edukacyjnych gier, by pomóc naszym dzieciom w nauce”.

Siedzenie przed ekranem telewizora niekoniecznie musi być związane ze stratą czasu, jeśli uwaga dzieci zostanie odpowiednio skupiona na wartościowych kwestiach.

Bardzo pozytywnego zdania w kwestii wykorzystania gier wideo do celów edukacyjnych, jest amerykański historyk Niall Fergusson, który zachwyca się współczesnymi grami wojennymi. Zetknął się z nimi pierwszy raz obserwując swojego nastoletniego syna grającego w tytuły umiejscowione w realiach II Wojny Światowej, jak seria Call of Duty, czy Medal of Honor. Jego zdaniem owe gry nauczyły chłopca bardzo dużo na temat uzbrojenia wykorzystywanego podczas konfliktu oraz różnych ciekawych faktów historycznych. Chociaż gry te nie zostały stworzone domyślnie jako realistyczny symulator, nadal stanowią doskonały wstęp do głębszego zainteresowania graczy realiami tamtych czasów i sięgnięcia po inne materiały - osoba chcąca pogłębić daną kwestię naturalnie sięgnie po książki historyczne, albo poświecone zagadnieniu programy telewizyjne, czy filmy. Tak było w przypadku syna Fergussona, który obudził w sobie nową pasję do historii właśnie dzięki grom wideo. Pokazuje to dobitnie, że nawet gry NIE MAJĄCE jasno zarysowanych wartości edukacyjnych, MOGĄ stanowić bodziec do rozwijania siebie. Podczas studiowania tematu zetknąłem się również z ciekawymi opiniami matek graczy. Jedna z nich opisała przypadek swojego syna, który zainteresował się dramatami Shakespeare’a za sprawą gry NCAA 07 na Xboxa 360. “Muszę dowiedzieć się jak nazywała się najbardziej popularna komedia Shakespeare’a” - stwierdził chłopiec. Matka na to zapytała: “To na twoje zadanie domowe?”. W odpowiedzi usłyszała: “Nie. Mój gracz pisze egzamin i jeśli go obleje, to zostanie wylany z drużyny”. Wszystko się wyjaśniło po chwili. W grze zawodnicy uczęszczający na studia muszą co pewien czas przechodzić egzaminy i jeśli średnia zdobytych punktów jest poniżej 2.0, zostają wylani z drużyny. Tworząc zawodnika wybieramy temat studiów (na przykład język angielski). Jeśli zawalamy egzaminy, nie można grać, zaś popularność zawodnika gwałtownie spada. Pomysł genialny w swojej prostocie, ale w Stanach Zjednoczonych się sprawdza. I można później importować swojego zawodnika-studenta do zawodowej ligii w grze Madden 07…

Nintendo DS zrewolucjonizowało rynek gier edukacyjnych w Japonii. Czy uda sie jednak powtórzyć ten sukces w Europie i Stanach Zjednoczonych ?

Zdecydowanie najciekawszą obecnie ofertę tytułów z gatunku edutainment ma do zaoferowania konsola Nintendo DS, która - dzięki wprowadzeniu dotykowego ekranu - jest wręcz idealna do podobnych zastosowań. Całą sprawę oczywiście podchwyciło Nintendo, które zgodnie ze swoją polityką nie podążania za stałym pędem technologicznym idealnie wpasowało się w segment prostych gier o walorach edukacyjnych. Najprostszym przykładem jest tu gra Brain Age: Train your Brain in minutes a day, która opiera się na serii prostych, zmuszających do myślenia zadań. Prosta, wręcz spartańska oprawa graficzna podkreśla tylko sens zmagań - nie chodzi to o ucztę wizualną, ale o zmuszenie mózgu do wysiłku intelektualnego przez rozwiązywanie prostych działań matematycznych, zapamiętywanie słów, liczenie na głos, czytanie w określonych odstępach czasu itd. Całość jest wpisywana w codziennie aktualizowany harmonogram, pozwalający nam sprawdzać własne postępy. Podobne wyzwania stawia przed graczem tytuł Big Brain Academy, oferując aż 15 różnych testów sprawdzający umiejętność logicznego myślenia oraz szybkiego analizowania faktów. Popularność tego typu gier szybko pociągnęła za sobą kolejne premiery, jak choćby Mind Quiz: Your Brain Coach, czy serię dwóch gier o nazwie Brain Boost. Każda z nich skupiała się na trenowaniu innych partii mózgu, więc pełny trening wymagał kupna obu wersji (Gamma Wave oraz Beta Wave), co w sprytny sposób pozwoliło dwa razy sprzedać praktycznie ten sam produkt. Jak to zwykle bywa pierwsza nowy trend zauważyła Japonia (więcej na ten temat dalej), która wręcz oszalała na punkcie tego typu produkcji. Kolejna fala natarcia nastąpiła w USA, za sprawą agresywnej kampanii reklamowej Nintendo, która zdecydowanie przyniosła rewelacyjne efekty - wielu amerykanów nie mających do czynienia z konsolami zdecydowało się kupić Brain Age widząc telewizyjne spoty reklamowe. Oczywiście po udaniu się do sklepu okazywało się, że gra “wymaga” posiadania Nintendo DS, ale nie stanowi to w końcu problemu dla przeciętnego obywatela Nowego Świata. W każdym razie możemy śmiało powiedzieć, że najlepsze jeszcze przed nami. Z pewnością Nintendo nie zamierza przestać robić użytku ze swojej nowej kury znoszącej złote jajka! Po więcej informacji na temat japońskich aplikacji do nauki przeznaczonych dla konsoli Nintendo DS odsyłam pod poniższy link.

Zabawna reklama gry do nauki japońskich znaków Kanji - Kanji Kakitori.

]]> http://mazzi.wordpress.com/2008/04/29/gry-w-sluzbie-edukacji/feed/ mazzzi http://mazzi.wordpress.com/2008/04/01/yattaman-powraca/ http://mazzi.wordpress.com/2008/04/01/yattaman-powraca/#comments Tue, 01 Apr 2008 19:37:38 +0000 Michał Mazur http://mazzi.wordpress.com/?p=58

Yatterman (ヤッターマン, Yattāman?) to znana seria anime, która po raz pierwszy została wyemitowana w 1977 roku i emitowana łącznie przez dwa lata, osiągając łącznie liczbę 108 odcinków. Kultowa również w Polsce seria powraca po TRZYDZIESTU JEDEN LATACH na ekrany telewizorów w odświeżonej wersji, by bawić kolejne pokolenia fanów. Warto podkreślić, że emitowana obecnie przez NTV oraz Yomiuri TV (japońskie stacje TV) seria jest tworzona z udziałem aktorów, którzy użyczyli swoich głosów w oryginalnej wersji.

Głównym motywem tego anime jest klasyczna walka dobra ze złem, tutaj reprezentowana przez dwie drużyny - bohaterskich Yattamanów oraz złodziei z gangu Drombo. Szajka ta kontrolowana jest przez tajemniczego Dokurobei, nieznanego z wyglądu szefa gangu Drombo. Głównym celem jest zdobycie mistycznego kamienia Dokuro (w nowej wersji - Pierścieni Dokuro) - mającego moc spełnienia pragnień osób, które go odnajdą. Złodzieje wyruszają w podróż bez ograniczeń, odwiedzając najbardziej egzotyczne miejsca na świecie oraz przekraczając bariery czasu i przestrzeni.

Yatterman to sympatyczna komedia anime, wypełniona sympatycznymi gagami z udziałem dobrze zarysowanych postaci bohaterów. Do legendy już przeszły tragiczne wypadki, jakie stają się udziałem pechowych złodziei, co odcinek karanych za nie wykonanie misji przez bezlitosnego szefa. Widać, że autorzy postanowili zmienić kilka rzeczy, by dopasować klasyczną produkcję pod oczekiwania współczesnych widzów. Główny bohater - Gan Chan - jest w remake leniwym i roztrzepanym geniuszem stojącym w opozycji do bardzo zorganizowanej i odpowiedzialnej Ai-Chan. Bohaterka jest znacznie słodsza niż jej poprzednie wcielenie.

Pozostałe elementy są bez zmian: nadal mamy do czynienia z serialem w którym scierają się dwie drużyny robotów (w arsenale Yattermanów znajdziemy różne mechy nawiązujące do zwierząt: Yatta-Pies, Yatta-King, Yatta-Pelikan, Yatta-Byk, Yatta-Panda, Yatta-Dojira i inne). Wisienką jest tu możliwość produkowania małych robocików przez duże mechy po nakarmieniu ich specjalnym, dodającym energii przysmakiem (w przypadku psa jest to kość). Gdy robot połknie przysmak uruchamiają się specjalne fanfary i z wnętrza robota wychodzą oddziały małych robocików. Więcej informacji na temat wersji TV można znaleźć na stronie internetowej: http://www.ytv.co.jp/yatterman/

Na koniec spieszę z ekscytującą informacją, że w 2009 roku planowana jest emisja filmu kinowego Yatterman, wyreżyserowanego przez Takashi Miike. W roli Gan-Chana wystąpi Sakurai Sho, muzyk znany z J-Popowej grupy Arashi. W roli Ai Chan natomiast zobaczymy Saki Fukude, japońską aktorkę TV. Więcej informacji na temat nadchodzącej produkcji znaleźć można na oficjalnej stronie internetowej: http://www.yatterman-movie.com/. Wszystkich zainteresowanych oglądnięciem nowej wersji odsyłam z braku mniej konwencjonalnych opcji na http://animesuki.com/series.php/1169.html

Włoska wersja Openingu, która emitowana była w Polsce

Film kinowy w reżyserii Miike może się okazać komediowym hitem roku 2009!

Podróżowanie w przeszłość jest kontrowersyjnym tematem sporów i badań w fizyce. Nie przeszkadza to jednak wykorzystać tego patentu w przemyśle rozrywkowym. Na kanwie powieści Wellsa Wehikuł czasu z 1895 roku powstały niezliczone utwory z tematyką podróży w czasie. Z ogromną popularnością spotkała się trylogia amerykańska Powrót do przyszłości, której pierwsza część weszła na ekrany kin w roku 1985. Kolejnym doskonałym polem do popisu dla tego chwytliwego tematu są gry wideo, jak choćby nowa przygodówka Time Hollow, która właśnie zadebiutowała w Japońskich sklepach.

Time Holllow to produkcja studia Konami na konsole Nintendo DS, która bez skrępowania czerpie z możliwości przenośnej konsolki Nintendo. Doświadczony team, który wcześniej uraczył nas dwoma częściami przygodówki Lost in Blue tym razem raczy nas niezwykłą opowieścią o pewnym chłopcu, w posiadanie którego wchodzi niezwykły długopis. Patent oczywiście wykorzystuje mechanikę stylusa i ekranu dotykowego. W odpowiednim momencie rysujemy na ekranie okrąg, otwierając tym samym portal. Dziura w czasoprzestrzeni pozwala spojrzeć w przeszłość: zobaczyć minione wydarzenia, usłyszeć odbyte rozmowy, czy nawet sięgnąć ręką, by wydobyć z przeszłości konkretny przedmiot. Z pomocą pióra bohater w końcu pozna prawdę na temat swoich zaginionych rodziców, zmieniając całkowicie nie tylko własne życie, ale również otaczających go osób.

Oś fabuły kręci się wokół postaci rodziców bohatera, którzy dwanaście lat temu w tajemniczych okolicznościach znikają z domu, pozostawiając syna pod opieką wujka . Mijają lata i Horo ma niezwykły sen w którym widzi rodziców w płonącym pokoju, krzyczących i walczących o życie. To dopiero początek niezwykłych wydarzeń, gdy Horo uzyska  niezwykłe pióro i rozpocznie łamiące ścisłe bariery czasu i przestrzeni śledztwo, które ujawni skrywaną od lat prawdę na temat jego zaginionych rodziców. Jak wiemy, zmienianie przeszłości zawsze wiąże się z konsekwencjami, a jak poszukiwanie prawdy wpłynie na samego bohatera - dowiemy się z samej gry. Tytuł niesamowicie wciąga, ale nie jest to zaskakujące biorąc pod uwagę, że autorem scenariusza jest ceniony Takehiko Hata oraz Junko Kawano (osoba odpowiedzialna za znakomitego Suikodena na PSOne).

Time Hollow to klasyczna przygodówka point and click, w której obserwujemy świat z perspektywy pierwszej osoby na touch screenie, kiedy konwersacje z postaciami mają miejsce na górnym ekranie. W grze dostępna jest również scrollowana mapa 2D, pozwalająca ogarnąć świat gry i wybrać kolejne lokacje za pomocą stylusa. Największą innowacją w tej grze jest wspomniany Hollow Pen, czyli otwierające czasoprzestrzenne portale pióro. Rysując kółko możemy spojrzeć w przeszłość konkretnego miejsca, co pozwala rozwiązać zagadki i wyjaśnić część niezwykłych wydarzeń, jakie mają miejsce w świecie gry. Jak brzmi jedno z haseł reklamowych gry: “W przeszłości jest przyszłość!”.

Animowane wstawki w grze są najwyższej jakości i przedstawiana w nich historia zdecydowanie nadaje się na rozwinięcie w postaci osobnego serialu anime. Pełny Voice Acting i przepiękna kreska sprawiają, że każdy fan manga&anime nie przejdzie obok Time Hollow obojętnie. Do tego bardzo ładna J-Popowa piosenka (w wykonaniu Japońskiej wokalistki Masanori Akity) i gustowna oprawa graficzna poszczególnych lokacji oraz dość wpadający w ucho soundtrack. Wszystko bomba, ale niestety w chwili obecnej nie wiadomo, czy gra ta opuści wyspy Japońskie, bo data amerykańskiej premiery nie jest w dniu dzisiejszym zdana.

Sam gram w Time Hollow od kilku dni i przyznam, że ciężko się oderwać i dawno równie ochoczo nie sięgałem do słownika, by wyjaśnić znaczenie nieznanych mi kanji i podążać za linią fabularną gry. Póki co gra stanęła na wysokości zadania i z pewnością wkroczy do kanonu najlepszych przygodówek na Nintendo DS, w bezpośrednim sąsiedztwie znanej serii Ace Attorney. Zapraszam również do zapoznania się z oficjalną stroną internetową gry, gdzie znajdziecie dodatkowe screeny oraz grywalne DEMO gry we flashu (nie wymaga DS).

Póki co na koniec chciałbym przedstawić Wam dwa gustowne trailery, który w świetny sposób wprowadza w klimat tej gry. Trzymam kciuki, żeby ten smakowity tytuł został jak najszybciej zlokalizowany, bo dobrych gier adventure nigdy nie za wiele!

Stary trailer Time Hollow z TGS 2007

Nowy trailer Time Hollow z GDC 2008 (więcej pokazanego kontentu).

Liczba osób, które potrafią czytać po japońsku nie jest wielka. Jeśli jednak uczycie się tego pięknego języka, lub myślicie o podobnej ewentualności - przed Wami otwierają się drzwi do świata nowych możliwości. Mowa tu o wspaniałych grach edukacyjnych, które umilą samotny wieczór i zaprzęgną mózgownicę do wytężonego myślenia.

Japońscy deweloperzy na fali ogromnej popularności konsoli Nintendo DS w kraju kwitnącej wiśni wypuszczają co miesiąc całą gamę tytułów przeznaczonych dla dorosłych graczy. Bogaty wybór gier zaczyna się od całej gamy tzw. “brain trainerów” czyli programów pobudzających mózg do myślenia, przez gry kulinarne, różne słowniki, quizy, czy nawet symulatory handlu akcjami na giełdzie.

Oto kilka ciekawych pozycji, które dotychczas nie opuściły granicy Japonii (o ile kiedykolwiek to nastąpi), ale z racji braku blokady regionalnej w konsoli, mogą zostać zaimportowane:

1. Kabutore: symulator gry na giełdzie, stworzony przez samego twórcę serii Metal Gear Solid, Hideo Kojime. Gra oferuje możliwość nauki podstaw obrotu akcjami.

2. Kokoro Wo Yasumeru Otona No Nurie DS: Tytuł ten to swoista książka z obrazkami, gdzie gracz najpierw ogląda oryginalny obrazek, a następnie ma za zadanie skopiować i odtworzyć jego kolorystyke, bazując na monochromatycznej kopii malowidła.

3. Nihyaku Manjin No Kanken: Jeśli uczysz się języka japońskiego oraz znaków Kanji, jest to pozycja wrecz obowiązkowa. Znajdziecie tu świetne testy znajomości kanji, quizy, możliwość nauki kolejności rysowanych kresek w poszczególnych znakach oraz całą masę różnorakich ćwiczeń, pomagających zarówno w czytaniu jak i pisaniu słynnych “krzaczków”.

4. Kanji Sono Mama DS Rakubiki Jiten: Rewelacyjny słownik japońsko-angielski, napakowany wręcz róznymi bajerami, jak rozpoznawanie rysowanych ręcznie kandziów, nauka kolejności rysowania kresek, quizy, angielską wymowę czy nawet różne biurowe gadgety jak kalkulator.

Oryginalnie został stworzony dla japończyków uczących się języka angielskiego, ale z powodzeniem może być używany w drugą stronę! Świetna pozycja, zważywszy na fakt, że elektroniczne słowniki podobnej klasy cenowo znacznie przewyższają zakup Nintendo DS.

5. DS Shigure Dono: Program, pozwalający graczowi naukę oraz zapamiętywanie wierszy haiku, ciesząc oko towarzyszącym im obrazkom.

6. DS Zettai Onkan Toreiningu DS: Gra muzyczna pozwalająca na naukę teorii muzyki, co stanowi gratkę dla każdego adepta muzyki, który nie ma czasu na uczęszczanie do szkoły muzycznej. Testy słuchowe, zadania, quizy sprawiają, że nawet osoba której “słoń nadepnął na ucho” może coś z tej pozycji wynieść. Choćby przyjemność płynącą z posługiwania się kolorowym, świetnie zaprojektowanym interfejsem!

7. Shaberu! DS O Ryouri Nabi: Świetna książka kucharska, która okazała się być hitem na terenie Japonii. W pierwszym tygodniu sprzedaży poszło ponad 12 000 kopii. Zawiera ona całą gamę najróżniejszych przepisów wraz z wyjaśnieniami, obrazkami i dosłownie wszystkim co potrzeba, by przygotować smaczny posiłek. No… może poza potrzebnymi, prawdziwymi składnikami

8. DS Gotouchi Kentei DS: Myślisz, że wiesz wszystko na temat japońskich prefektur, lokalnej kultury i zwyczajów? Oto gierka pozwalająca na odkrycie, co dotychczas ignorowaliśmy na temat japonii, zapatrzeni na Hello Kitty i inne ikonki popkultury. Obaasan (babcia) nauczy Was wiele na temat Japonii i przetestuje, jak dobrze przyswoiliście nową wiedzę. Gra korzysta z rozpoznawania głosu oraz ręcznego wpisywania znaków.

9. Nihon no Rekishi DS: Dobry program do nauki japońskiej historii, zawierający wszystkie istotne informacje na temat ważnych wydarzeń oraz szczegółowe opisy japońskich postaci historycznych, od Abe Seimeia do Takedy Shingen.

10. Eigo ga Nigatena Otona no DS Training: Eigo Zuke (”Trening z DS dla dorosłych, którzy są kiepscy z języka angielskiego”): Jedna z najlepszych gierek na DS, która od swojej styczniowej premiery sprzedaje się w Kraju Kwitnącej Wiśni wręcz znakomicie. Programy do nauki japońskiego w Japonii to kura znosząca złote jajka. Program przypomina znane wszystkim Brain Age pod względem interfejsu - zbiór codziennych ćwiczeń rozwijających zdolności językowe (słuchanie, pisanie, literowanie, właściwa wymowa wyrazów).

Zachęcam również do zapoznania się z recenzją ciekawego programu do nauki Japońskiej kaligrafii.

Pewien gajdzin uczący się gotować za pomocą programu na DS

O programie na DS uczącym kaligrafii słychać było już od dawna, ale ten rarytas ujrzał światło dzienne dopiero kilka dni temu. DS Bimoji Training (Beautiful Letter Training) trafił 13 marca do sklepów w Kraju Kwitnącej Wiśni.

Twórcy przygotowali dla wszystkich skorych do nauki specjalny bajer w postaci stanowiącego część zestawu stylusa - pędzelka, za pomocą którego możemy rysować słynne “krzaczki”. Sam ten detal sprawia, że patrzę na tą aplikację z miłością i oddaniem, a to tylko przedsmak pomysłowości producentów. Skośnoocy designerzy postanowili podnieść poziom lansu wyposażając Bimoji Training w tryb multiplayer! Koniec samotnego malowania kandziorów wyłącznie dla własnej satysfakcji, bo dzięki atmosferze współzawodnictwa będziemy mogli zmierzyć się z kolegami i koleżankami o tytuł najlepszego kaligrafa (macie nadal szansę, bo tytuł najlepszego bębniarza Taiko DS jest już przez oresama uzurpowany

Korzystając z wyśmienitej okazji w postaci zbiorowego wyjścia na sushi z moją grupą studentów języka japońskiego przeprowadziliśmy pierwsze testy kanji multiplayer i muszę przyznać, że był to strzał w dziesiątkę. Wystarczyło spojrzeć na skupione twarze kaligrafujących kolegów i koleżanek, walczących o ostatni, wyjątkowo atrakcyjny kawałek sushi - nagrodę w naszym mini konkursie. Przykładamy się bardzo do nauki, co najlepiej oddał fakt, że wygrała dziewczyna naszego kolegi, która bynajmniej nie ma z Japońskim nic wspólnego

Bimoji Training pozwala na równoczesną zabawę do 6 osób jednocześnie. Ciekawym dodatkiem jest również Quest Mode, w którym wcielamy się w nauczyciela pomagającego drugiej osobie opanować rysowanie 3099 różnych znaków kanji. Każdy znak składa się z określonej ilości kresek. W poszczególnych ćwiczeniach program pokazuje właściwy sposób rysowania kanji - ilość kresek jest wypunktowana na górnym ekranie, zaś gracz posłusznie musi odtworzyć w dokładny sposób to, co przed chwilą widział na ekranie. Wirtualny nauczyciel sprawdzi owoc naszych starań i wyjaśni, jakie błędy zostały popełnione.

Software zawiera 3099 znaków uporządkowanych w 8 różnych poziomach doświadczenia. Gdy pokonujemy jeden, odblokowuje się kolejny i tak w kółko do momentu, aż nauczycie się rysować Japońskie znaki nie gorzej niż sami Japońscy mistrzowie. No wiecie, ci dziwnie uczesani panowie z brodami w stylu “niedźwiedź grizzly” do pasa i “doświadczoną przez czas” twarzą, wyglądający naprawdę inteligentnie i duchowo

Doskonałym patentem Bimoji Training są umiejętnie zaprojektowane systemy In Game Tutorials. Masz wrażenie, jakbyś uczył się faktycznie pod okiem doświadczonej osoby, która sprawdza poprawność każdego twojego ruchu pędzelkiem. Surowego profesjonalisty, który skarci, wytknie pomyłkę, ale też od czasu do czasu (sporadycznie) pochwali twoje osiągnięcia. Nauka przebiega etapowo i nie ma pośpiechu, więc do woli można ćwiczyć problematyczne symbole do momentu, aż będziecie w pełni usatysfakcjonowani.
Gra jest do nabycia przez sklep Play-Asia w cenie 39$. Prawdziwy rarytas obok którego trudno jest przejść studentowi Japońskiego obojętnie!

Dowiedz się więcej na temat Japońskich aplikacji do nauki.

Poznajcie pierwszego w historii Japonii czarnoskórego śpiewaka, który poświęcił się popularnemu w Kraju Kwitnącej Wiśni gatunkowi muzycznemu Enka. Styl ten upowszechnił się podczas powojennego okresu Showa (1926-1989) i w dużym uproszczeniu możemy porównać go do amerykańskiego country, a naszego disco polo - może nie pod względem muzycznym, ale bardziej ze względu na specyficzną publiczność.

Piękny Roman z Równika. Japońskie babcie tej zimy nie muszą palić w piecu, bo i bez tego gorąco

Enka to muzyka popularna w kręgu ludzi starszych, bo młodzi bardziej zwrócili się w stronę świętującego triumfy J-Popu i J-Rocka. Tym bardziej zaskakuje, że murzyński artysta się odnalazł w tej charakterystycznej, opartej w dużej mierze na tradycyjnej Japońskiej skali pentatonicznej muzyce.

Ba! Jego popularność stale rośnie, a co może wydać się równie zaskakujące śpiewa naprawdę dobrze, bez problemu wyczuwając niuanse tego charakterystycznego gatunku. Od razu widać, że lata spędzone na palmie, podśpiewując Enka przy zrywaniu bananów, nie poszły na marne. Widać zresztą od razu po twarzy, że to typowy samiec alfa, z talentem do kocich ruchów

Pożartowaliśmy sobie (nie jesteśmy w USA, więc obejdzie się tym razem bez afery i całowania Oprah Winfrey w kakaowy zad, przepraszając całą Amerykę za rasistowskie hasełka i użycie słowa na “N”), więc może dla odmiany napisze kilka faktów:

Jero to 26 letni Afro-Amerykanin, sympatyczny ziom ubrany w luźne, utrzymane w hip hopowym stylu ubranie. Chłopak ma azjatyckie korzenie, bo jego babcia była Japonką. Przyszłego męża (Amerykanina) poznała, gdy stacjonował ze swoją jednostką w kraju.

Jero nagrał właśnie swoją pierwszą płytę i rozpoczyna podbój Japonii, realizując swoje wieloletnie marzenie o zostaniu śpiewakiem Enka. Tak przynajmniej możemy przeczytać w oficjalnych materiałach prasowych, dostarczonych przez wydawców jego krążka. Wzruszające do głębi. I pamiętajcie, że to wszystko by uczcić pamięć babci, nie dla kasy, sławy i wskakujących do cadillaca dziuń.

Umiyuki - debiutancki singiel Jero. Połączenie elo ziom stylu z charakterystyczną skalą i murzyńskim głosem. MUSICIE TO ZOBACZYĆ Kontrast gangsta teledysku z rozmemłaną Enką kładzie na łopatki.

Artysta informuje, że z tym gatunkiem zapoznała go jego babcia, która zaszczepiła w nim wielką miłość do tradycyjnej muzyki Japońskiej. Jero nigdy nie planował zostać muzykiem i ukończył studia informatyczne na uniwersytecie w Pittsburgu. Jednak przypadkowa wygrana w konkursie karaoke sprawiła, że został dostrzeżony przez headhunterów z wytwórni JVC Music. Po dwóch latach treningu w Japonii Jero osiągnął swój pierwszy cel i rozpoczął karierę, szybko stając się ulubieńcem mediów.

Chłopak nie ma łatwego życia, bo w Kraju Kwitnącej Wiśni (tam to dopiero panoszy się ksenofobia) wciąż spotyka się ze zdumieniem i śmiechem, jakby stanowił zoologiczną ciekawostkę. Zresztą zachęcam do obejrzenia poniższych filmików, gdzie prezenterzy prawie duszą się z wrażenia, gdy Jero zaczyna śpiewać (”On umie po Japońsku”! “Nie do pomyślenia!”).

Jero, który przybył do Japonii, by się nachapać forsy. Także na ratunek starszych pań, których łona nie zaznały od lat ciepła

Pierwszy singiel Jero pod tytułem “Umiyuki” okazał się być sukcesem (czwarte miejsce na prestiżowej liście Oriconu) i zawojował sklepy w Kraju Kwitnącej Wiśni. Obok niewątpliwego talentu wokalnego zaważyła tutaj wprawna ręka znanego kompozytora Yasushi Akimoto oraz współpraca z muzykiem Ryodo Uzaki.

“Ciesze się, że udało mi się zrealizować moje marzenie o zostaniu wokalistą Enka. Obiecałem swojej babci, która zmarła 3 lata temu, że będę ciężko pracował i osiągnę kolejny cel - wezmę udział w Kohaku (coroczny konkurs piosenki, organizowany przez stację telewizyjną NHK)” - stwierdza Jero.

Pozostaje mi życzyć młodemu artyście powodzenia i ze swojej stronie gratuluje odwagi i tupetu, bo naprawdę wysoko sobie postawił poprzeczkę. Na koniec zacytuje może mojego znajomego, który w charakterystyczny sposób wypowiedział się o wschodzącym artyście:”ziooleck: ja pie***ole, czarni z hh przerzucają sie na kolejne gówno! Murzyn o japonskich rysach w HH ciuszkach śpiewa płaczliwym, basowym głosem do muzyczki (której brzmienie ciężko wyrazić słowami)“.

Jedna z prezenterek cudownie się śmieje, kiedy pierwszy raz słyszy o Jero i najzupełniej ją rozumiem

Okazuje sie, że jeśli chodzi o bogobojność, to autora tego bloga zaczęły doganiać nawet najwięksi przyjaciele człowieka, czyli psy. Pewien chihuahua żarliwie modli się ze swoim panem w buddyjskiej świątyni na wyspie Okinawa. Czworonóg nawet potrafi złożyć łapy w odpowiedni sposób, przybierając właściwą, modlitewną pozę. Jak twierdzą duchowni, nawet w ten sam sposób co oni pochyla się do modlitwy.

Miejscowi wierni, którzy wierzą w reinkarnację, zastanawiają się, kim pies był w swoim poprzednim wcieleniu. Wiadomość o modlącym się psie zwabiła już do świątyni tłumy ciekawskich turystów. Piesek ma na imię Conan i ma zaledwie 18 miesięcy, ale stał sie lokalną sensacją w świątyni Shuiri Kannon-Do w mieście Naha. Zgodnie z informacjami z lokalnego dziennika kapłanowi zajęło 2 dni, by nauczyć go, jak należy się modlić.

News z lokalnego dziennika telewizyjnego.

Nawet łapki składa we właściwy sposób. Czekamy teraz na pieska, który umie jeść pałeczkami

Zapraszam do ostatniej części przeglądu najgłośniejszych wyrazów ubiegłego roku 2007 w Japonii. Tym razem prezentuje miejsca od 31 do 60. Poznacie kolejne wyrazy, które nie schodziły z ust mieszkańców Kraju Kwitnących Wiśni w ciągu ostatnich 12 miesięcy i być może w ten właśnie sposób lepiej zrozumiecie ten zaskakujący na każdym kroku, ale przy tym fascynujący naród.

31. Małżeństwo z różnicą statusu [kakusakon - 格差婚]: Małżeństwo z różnicą statusu to takie, gdzie występuje dość jasna różnica pomiędzy dochodami, pochodzeniem, statusem społecznym itd. u męża i żony. Najczęściej fraza ta jest używana w odniesieniu do kobiet, gdy poślubiają mężczyzn o niższym statusie społecznym. Przykładowo: aktorka Norika Fujiwara wyszła za mąż za dużo mniej znanego od niej komika Tomonori Jinnai, co spotkało się z reakcją ze strony mediów.

Zdjęcie ślubne Noriko z japońskiej “Naszej-Klasy”. Podpisane było: “Ja i mój misio” (atashi no kumachan

32. Siła braku wrażliwości [donkanryoku - 鈍感力]: Określenie spopularyzowane za sprawą książki o tym samym tytule, autorstwa Junichiego Watanabe. Określenie to oznacza osobę o tzw. “grubej skórze” i odnosi się do kogoś, kto jest w stanie żyć w miarę bezstresowy i wyluzowany sposób, bez martwienia się drobnymi rzeczami i małymi porażkami.

33. Skrzynka na dzieci [赤ちゃんポスト]: Akachan post (”skrzynka na dzieci”) odnosi się do kontrowersyjnego projektu małej skrzynki przy jednym ze szpitali w Kumamoto. Otóż twórca tego pomysłu stwierdził, że w ten sposób rodzice będą mogli w anonimowy i bezpieczny sposób pozbywać się swojego potomstwa. Podobne skrzynki były już tworzone w przeszłości, jak choćby podobna inicjatywa przy domu dziecka w prefekturze Gunma. Skrzynkę używano tam w latach 1986 do 1991.

34. Rzeczy za jednego jena (one-yen pachinko, one-yen cellphone) [1-en mono - １円もの]: Produkty, których cena wynosi jeden jen stały się w ubiegłym roku bardzo popularne. Niektóre z salonów pachinko nawet zmniejszyły cenę kulek do 1 jena za każdą (wcześniej 4 yeny), a część sprzedawców telefonów komórkowych obniżyła ceny swoich promocyjnych zestawów do 1 jena.

35. Tetsuko [鉄子]: Obsesja mężczyzn na punkcie pociągów jest powszechnie znana od lat i liczna grupa kolekcjonerów oraz miłośników kolei od lat rośnie w liczbę. Nowym zjawiskiem za to jest stale rosnąca ilość kobiet mających bzika na punkcie pociągów. W ubiegłym roku stworzono nawet nowe określenie, przeznaczone dla kobiet kochających kolej - train otaku, czyli po japońsku tetsuko.

36. Zamaskowane mięso [minchi gisou (gisou shokuniku)]: Wywodząca się z wyspy Hokkaido przetwórnia mięsa Meat Hope Co. przyznała się do dodawania wieprzowiny i drobiu do wytwarzanej przez niej wołowiny, by zmniejszyć w ten sposób koszty produkcji.

37. Niezwykle gorący dzień [moushobi - 猛暑日]: “Niezwykle gorący dzień” to słowo wprowadzone do użytku przez agencję meteorologiczną i odnosi się do dni, kiedy temperatura przekracza 35 stopni celcjusza. Liczba niezwykle gorących dni w ciągu 10 ostatnich lat drastycznie się zwiększyła, powodując udary słoneczne i całą masę innych problemów zdrowotnych.W 2007 r. w mieście Tajimi (prefektura Gifu) oraz Kumagaya (prefektura Saitama) temperatura osiągnęła rekordową liczbę 40.9 stopni celcjusza.

38. Podatek od miejsca urodzenia [furusato nouzei - ふるさと納税]: Nowy kontrowersyjny podatek “od miejsca urodzenia” ma polegać na tym, że 10% płaconych podatków ma trafiać do rodzinnego miasta podatnika. Pomysł ten związany jest z stale rosnącym napływem ludzi z mniejszych miasteczek do dużych ośrodków miejskich, a być może pozwoli on zmniejszyć dość sporą różnicę pomiędzy bogatymi obszarami zurbanizowanymi, a biednymi terenami wiejskimi. Władze dużych metropolii są temu pomysłowi przeciwne, ale władze mniejszych wsi nalegają, że bogatsze miasta powinny w pewien sposób łożyć na miasteczka, z których wywodzą się ich nowi mieszkańcy.

39. Rodzice potwory [monsuta pearenrto - モンスターペアレント]: Termin “rodzice potwory” odnosi się do dużej liczby denerwujących rodziców, którzy wysuwają często absurdalne żądania w stosunku do swoich dzieci i samych szkół, do których uczęszczają ich pociechy.

40. “Ciemna strona” internetowa [yami site - 闇サイト]: Yami sites (”ciemne strony internetowe) to popularne serwisy online, gdzie ludzie mogą dokonać różnych operacji handlowych, w tym nielegalnych transakcji związanych z handlem narkotykami, fałszywymi kontami bankowymi, hakowanymi telefonami komórkowymi, czy prostytucją. Jest to też doskonałe miejsce, by spotkać “partnera od samobójstwa” (by lepiej zrozumieć ten problem odsyłam do jednego z moich artykułów, na temat samobójstwa w Kraju Kwitnącej Wiśni). Japonia zanotowała znaczny wzrost ilości morderstw zaaranżowanych za sprawą “ciemnych stron”, gdzie obok różnej gamy nielegalnych usług można również zatrudnić zabójcę na zlecenie. Jak widać internet rozwija się w zastraszającym tempie..

41. Uchodźcy z kafejek internetowych [net cafe nanmin - ネットカフェ難民]: “Uchodźcy z kafejek internetowych” to określenie powszechne w Japońskich mediach, a odnoszące się do rosnącej liczby obywateli, którzy spędzają noce w działających 24 godziny na dobę kafejkach internetowych. Temu określeniu sprzeciwiło się Stowarzyszenie Właścicieli Kafejek (JCCA), stwierdzając, że godzi ono w dobre imię odwiedzających je klientów. Badania zlecone przez rząd wykazały, że w ostatnim roku pojawiło się aż 5 400 nowych “uchodźców z kafejek internetowych”.

42. Detox [デトックス]: “Detox” odnosi się do praktyki pozbywania się z ciała takich trucizn, jak rtęć, ołów i kadm. Związane jest to z modą na branie różnych suplementów, jedzenia zdrowych posiłków, ćwiczeń fizycznych oraz używania specjalnych soli do kąpieli.

43. Kawayusu/Giza-kawayusu [カワユス／ギザカワユス]: Kawayusu i giza-kawayusu to dwa określenia rozpropagowane przez Japońską idolkę i zapaloną redaktorkę autorskiego bloga Shoko Nakagawe (a.k.a “Shotokan”). Kawayusu to wariacja słów “kawaii desu”(urocze), zaś giza wywodzi się od angielskiego słowa giga i oznacza “bardzo”.

44. Podporządkowanie [コンプライアンス]: “Podporządkowanie” wywodzi się z angielskiego słowa, oznaczającego postępowanie zgodnie z prawem, ale ostatnio stało się ono popularne również w innym znaczeniu - podporządkowywania się standardom etycznym i zasadom, które duże firmy wprowadzają w swoich placówkach. Słowo zanotowało rosnącą popularność, jak poszczególne kompanie zaczęły jeszcze bardziej niż wcześniej naciskać na swoich pracowników, by stworzyć jak najlepszy wizerunek własnej firmy.

45. Złodziej metalu [kinzoku doro - 金属ドロ]: W Japonii znacznie wzrosła ilość osób, które kradną różne rzeczy z metalu,jak pokrywy od kanałów, metalowe pojemniki na kadzidła z cmentarzy, krany, metalowe znaki, świątynne dzwony, czy … zjeżdzalnie z miejskich parków. Wzrost liczby złodziei metalu związane jest podobno z większym, obejmującym cały świattrendem, bezpośrednio związanym z wzrastającymi cenami stali i miedzi.

46. Chiński szok/China-free [チャイナショック／チャイナフリー]: “Chiński szok” to określenie związane z rozgłosem, który wytworzył się wokół firmy Shanghai Composite Index. Określenie to zanotowało wzrost popularności po tym, jak w kilku różnych produktów pochodzenia Chińskiego (pasty do zębów, zabawki itd.) znaleziono niebezpieczne substancje i materiały. “China-free” to z kolei oznaczenie produktów, które nie zostały wykonane w Chinach.

47. Mega- (gigantyczne posiłki) [O-gui (mega-____ ) - 大食い（メガ○○）]: W ciągu ostatniego roku pojawiło się bardzo dużo nowych, wysokokalorycznych produktów do jedzenia, jak najróżniejsze “Gorące Kubki” (produkty zdatne do jedzenia po uprzednim zalaniu wodą), budynie, duże opakowania lodów i hamburgerów. Niektórzy twierdzą, że trend ten jest reakcjąna ogromną popularność zdrowej żywności. Ta kontrofensywa ze strony mniej wartościowych produktów jest przez wielu z analityków postrzegana, jako oznakę poprawy krajowej ekonomii.

48. Jedzeniowi Wojownicy [フードファイター]: “Food fighters” to określenie związane z grupą ludzi o niezwykłych jak na przeciętnego człowieka możliwości w jedzeniu różnych potraw. Osoby te potrafią w rekordowym czasie wcisnąć w siebie bardzo dużo jedzenia. Zupełnie jak atleci “jedzeniowi wojownicy” codziennie trenują, by później móc wziąć udział w turnieju i pokazać swoje możliwości w faszerowaniu się jedzeniem. Z trendem tym związana jest postać Gal Sone, telewizyjnej gwiazdy ze sporą nadwagą, który rozpropagował tą obleśną i wstrętną moim zdaniem odmianę sportu.

49. Pracujący biedni [ワーキングプア]: “Pracujący biedni” to grupa zatrudnionych osób, których przychody są znacznie poniżej średniej krajowej. Japoński rząd nie ma formalnej definicji określającej tą grupę ludzi, mimo, że określenie to jest bardzo często w Japonii używane.

50. Dezaktywacja (elektrowni jądrowych) [(kakushisetsu no) munouryokuka - （核施設の）無能力化]: W składających się z 6 etapów rozmowach w sprawie znalezienia rozwiązania w kwestiach bezpieczeństwa w związku z realizowanym w Północnej Korei programie jądrowym - wspominano wielokrotnie o dezaktywacji elektrowni jądrowej w Yongbyon.

51. Motepuyo [もてぷよ]: Słówko Motepuyo oznacza coś w stylu “uroczych puszystych pań” i oznacza kobiety, które są słusznej budowy, ale obdarzone są przy tym pięknymi twarzami i cieszą się zainteresowaniem płci przeciwnej.

52. Niewygodna Prawda [futsugou na shinjitsu - 不都合な真実]: Japońska nazwa słynnego filmu dokumentalnego Ala Gore na temat globalnego ocieplenia, który okazał się być niezwykle popularny w Japonii.

53. Otona-kawaii [大人かわいい]: Otona-kawaii (”dorosło-słodka”) Określenie na popularny wśród młodych (pomiędzy 20 a 30 rokiem życia) kobiet styl mody, cechujący się noszeniem dziewczęcych strojów, jak krótkich spódniczek dodatkowo ozdobionych kokardkami i koronką. Rozpropagowane w Japonii przez magazyn lifestyle’owy AneCan.

54. Tymczasowa [haken - ハケン]: Haken No Hinkaku (”Duma tymczasowej”) to popularna telewizyjna drama opowiadająca o losach uzdolnionej i ambitnej office lady o imieniu Haruko Oomae (w tej roli aktorka Ryoko Shinohara). Podobno serial ten w znakomity sposób ukazywał różnice pomiędzy osobami pracującymi na stałe oraz tymi zatrudnionymi na czas określony w Japońskich firmach.

55. Fabryczne moe [koujou moe - 工場萌え]: Kolejna przedziwna tendencja w Japonii zaowocowała stworzeniem zupełnie nowej kategorii zdjęć, określanych mianem “fabrycznego moe”. Efektem nowego trendu są wydawane w Japonii albumy z fotografiami ukazującymi funkcjonalne piękno i rozmach ogromnych fabryk. Choć w tej jednej rzeczy nie jesteśmy w tyle za Japonia, bo okres przejściowej fascynacji zakładami produkcyjnymi przechodziliśmy dobre 80 lat temu!

Moé (jap. 萌) - jest podgatunkiem kobiecej mangi, w którym występują bardzo zuchwałe lub słodkie postacie. Stylistyka tego gatunku jest zawsze bardzo pastelowa i kolorowa. Słowo to używane jest też w slangu otaku i oznacza rodzaj rozkoszy, przyjemności jaką miłośnicy japońskich komiksów i animacji odczuwają przez obcowanie z obiektami swojego kultu.

56. Flamerzy [enjou - 炎上]: Enjou to japoński odpowiednik słowa “flamer” odnoszący się do osób, które korzystają z
internetowych for dyskusyjnych tylko po to, by zaśmiecać je nic nie wartymi, często obraźliwymi czy ofensywnymi komentarzami.

58. Odzyskać [dakkai - 奪回]: Dakkai (”odzyskać”) to słowo-slogan używane przez profesjonalną drużyne baseballistów Yomiuri Giants w roku 2007. Drużyna zwyciężała przez 5 lat z rzędu lokalną Ligę Mistrzów, ale ostatecznie przegrała z drużyną Chunichi Dragons. Odzyskanie tytułu zwycięzcy stało się więc naczelnym hasłem dawnych mistrzów.

59. Pokolenie chusteczkowe [hankachi sedai - ハンカチ世代]: Yuuki Saito, słynny baseballista z drużyny Waseda Jitsugyo (zwycięzców szkolnej ligii baseballa w 2006 r.) nazywany był “chusteczkowym księciem” ponieważ miał zwyczaj wycierać pot ze swojego czoła za pomocą ślicznej chusteczki. Określenie się upowszechniło i przeszło na całą drużynę, która w 2007 r. przeszła do studenckiej ligii. Saito wraz z kolegami został określony mianem “pokolenia chusteczkowego”.

60. Ru-speak [(ichiren no) ruugo - （一連の）ルー語]: ““Ru-język” odnosi się do komika Ru Oshiby, który w niezwykły sposób potrafi mieszać ze sobą język angielski i japoński. Jego charakterystyczna mowa wzbudzała uśmiech na twarzach wielu mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni w 2007 r.

• By zapoznać się z pierwszą częścią artykułu kliknij pod ten link.

Kontynuacja listy 60 najbardziej popularnych wyrażeń 2007 roku w Japonii. Tym razem prezentuje miejsca od 21 do 30. Jak wiadomo, by możliwie najpełniej zrozumieć kulturę danego kraju należy zapomnieć o powierzchowności i sięgnąć możliwie najgłębiej. Zrozumienie kultury bez znajomości języka, będącego jej. elementem składowym, jest jeśli nie niemożliwe, to z całą pewnością wielce niedoskonałe. Spójrzmy więc po raz kolejny na popularne w 2007 roku słowa oraz poznajmy ich znaczenie dla Kraju Wschodzącego Słońca. Tym razem prezentuje kilka słów ze świata filmu i telewizji.

21. Sonna no kankei nee [そ んなの関係ねぇ]: “Nieważne!” (”Nie ma znaczenia”) to chwytliwa fraza komika Yoshio Kojimy, która za sprawą Youtube stała się popularna na całym świecie. Młody mężczyzna w samych slipkach, wyraźnie eksponujący swoją dobrze zbudowaną klatę (bardziej wklęsłą, niż wypukłą przebojem wbił się w świadomość japońskich telewidzów. To przedziwne kuriozum stało się również przebojem serwisu Youtube, gdzie ludzie z zachodu ciskali ironiczne komentarze pod adresem mającego spory dystans do samego siebie Azjaty.

22. Oppappi [オッパッピー]: Kolejny znany cytat z programu Kojimy. Wygląda na to, że stanowi on skrót od wyrazu “Ocean Pacific Peace” (Oceaniczny pokój na Pacyfiku), który często pojawia się w wypowiedziach roznegliżowanego artysty.

Dziewczyny! Czy Yukio Kojima jest Bishonenem ?

23. Dondake~ [どんだけぇ～]: To śmieszne wyrażenie oznaczające zaskoczenie/brak wiary/zakłopotanie wywodzi się ze środowiska gejowskiego z okolic dzielnicy Shinjuku w Tokyo. Zostało spopularyzowane przez Ikko, popularnego w TV japońskiej transwestyty. Dondake~ może być użyte w najróżniejszych sytuacjach, jako zamiennik słów: “Naprawdę?!”, “Bez jaj!”, “Niemożliwe!”. Zwykle wypowiadane jest z lekko wznoszącą intonacją i daje się w nim odczuć wyraźną nutkę sarkazmu.

24. Oubei ka! [欧米か！]: Oubei ka! (”Nie jesteś z zachodu!”) to chwytliwe powiedzonko duetu komediowego Taka i Toshi. W jednym z ich gagów Taka udaję turystę Amerykanina lub Europejczyk, zaś Toshi stwierdza, by przestał się wydurniać zachowując jak człowiek z zachodu, mówiąc: “Oubei ka!”. Mimo sporego dystansu do poczucia humoru wyspiarzy chyba tym razem nie zrozumiałem dowcipu, choć trzeba przyznać, że z czapkami w kształcie butelek jest prowadzącym bardzo do twarzy.

25. Victory!/ Billy’s Bootcamp [ビクトリー/ビリーズブートキャンプ]: Billy’s Bootcamp, siedmiodniowy program na DVD służący do samodzielnych ćwiczeń w domu autorstwa Billy Blanks’a (guru techniki Tae Bo) okazał się być ogromnym hitem na Japońskim rynku w roku 2007. Sprzedano aż milion sztuk. Słówko pochodzi od kończącego każdy odcinek okrzyku: “Zwycięstwo!” (bikutorii! - wyraz pochodzący od angielskiego “victory”). Muszę powiedzieć, że Japonia ma pewną obsesję na punkcie ludzi o czarnym kolorze skóry (to temat na jeden z artykułów, które napiszę w b.r.), zaś afrykański trener krzyczący “Cardio!”, “Let’s train!”, “Good job!” i widok sararimana (japoński biznesmen) podnoszącego swoją sprawność w zaciszu własnego mieszkania, to musi być bezcenne doświadczenie. Billy daje naprawdę czadu. Let’s Cardio, Nippon! :)

Jak zobaczyłem najpopularniejszego w Japonii trenera fitness to upadłem na ziemię i prawię zakrztusiłem się własną śliną, trzęsąc się w ataku śmiechu. Let’s CARDIO!

26. Sen no kaze ni natte [千の風になって]: Sen no kaze ni natte (”stań się tysiącem wiatrów”) to tytuł piosenki, która w 2007 podbiła całą Japonię (pierwsze miejsce prestiżowej listy Oricon, która co roku wybiera 100 najlepszych piosenek japońskich). Pięknie wykonana przez śpiewaka operowego Masafumi Akikawe jest oparta na tłumaczeniu znanego angielskiego wiersza nieznanego autora “Do Not Stand at My Grave and Weep,”. Sprzedano ponad MILION płyt z tą piosenką, zaś Akikawa stał się najpopularniejszym śpiewakiem operowym w historii Kraju Kwitnącej Wiśni.

27. Gabai (trąba powietrzna) [gabai (senpuu) - がばい（旋風）]: Gabai oznacza “bardzo” w dialekcie Saga (używanym w zachodnim Honsiu i centralnej części wyspy Kiusiu). Słówko to zostało rozpropagowane przez słynną babcię Gabai (Gabai Baachan), bohaterkę kinowego przeboju roku 2007 o tym samym tytule. Obraz ten opowiada o doświadczeniu z dzieciństwa, jakie stało się udziałem komika Shimady Yoshichiego, który dorastał pod opieką swojej babci. W wakacje 2007 r. japońskie mass-media zaczęły używać określenia “gabai senpuu” w odniesieniu do szkolnej drużyny koszykówki Sakagita, która zdobyła mistrzostwo Japonii.

28. Robak gryzący w pupę [oshiri kajiri mushi - おしりかじり虫]: Oshiri Kajiri Mushi (”Robak gryzący w pupę”), to popularna piosenka, której tekst opowiada o pewnym roztańczonym owadzie, który ma zabawne hobby, a mianowicie lubi gryźć ludzi w pupę. Głupia piosenka stała się sporym hitem za sprawą programu Minna no Uta, nadawanego codziennie przez japońską telewizję NHK. Oshiri Kajiri Mushi to taneczne numero uno wszystkich tegorocznych spotkań sportowych, lokalnych festiwali oraz wszelkich krajowych imprez kulturalnych.

29. Naprawdę nieważne… [betsu ni… - 別に・・・]: Aktorka i piosenkarka Erika Sawajiri zdobyła ogromną popularność w Kraju Kwitnącej Wiśni rolami umierających dziewczynek w popularnych serialach telewizyjnych - nikt do tej pory nie umierał równie seksownie, jak młoda aktorka, która konała w perfekcyjnym makijażu Erika znana jest również ze swojego zepsutego charakteru, czemu zawdzięcza tytuł najmniej lubianej aktorki roku 2007. Najdziwniejsze jest to, że ta zła opinia nie wpływa jednak na jej wysoką popularność - ot kolejna “zła” dziewczynka, którą jedni kochają, drudzy nienawidzą, ale wszyscy się interesują.

Erika Sawajiri trafiła na pierwsze strony japońskich gazet, gdy pojawiła się w telewizji z wyraźną złością na twarzy podczas promocji nowego filmu “Closed Note”, który promowała wraz z kolegami z planu. Gdy prowadząca program spytała się gwiazdy która scena z filmu była jej ulubioną, ta odparła: “W sumie to żadna w szczególności”(toku ni nai desu). Prowadząca do końca próbowała przedstawić “obrażoną księżniczkę” w pozytywnym świetle, więc spytała o ciasteczka, które aktorka własnoręcznie wypiekła dla kolegów z planu. Ta na to zadarła noska jeszcze wyżej i dodała w stylu, którego by się nie powstydziła sama Doda: “Naprawdę nieważne” (betsu ni). Faktycznie sposób w jaki Erika ma głęboko gdzieś ludzi na widowni, jak i cały program, jest na swój sposób czarujący.

Erika zdecydowanie dostanie więcej “czasu antenowego” w tym roku na stronach tego bloga. W powyższym filmie możecie zobaczyć młodą aktorkę i jej monstrualnego focha, którego komentowała cała Japonia. Bezcenne

30. Kobieta zeschnięta ryba [himono onna - 干物女]: Himono onna (”Kobieta zeschnięta ryba”) to określenie pojawiające się w serialu TV “Hotaru no Hikari”, które opisuje główną bohaterkę - kobietę po 20 roku życia, która przestała szukać miłości i zaakceptowała własną samotność. Spędza wieczory czytając mangi i pijąc alkohol w samotności swojego mieszkania, a w weekendy leni się leżąc długo w łóżku. Dzięki popularności serialu (opartego na poczytnej mandze) określenie weszło do powszechnego użytku.